Historia zamku

Zamek Neuenbürg, położony dziko i romantycznie wysoko nad rzeką Enz, może poszczycić się bogatą historią. Już Celtowie wiedzieli, jak wykorzystać szczególne położenie wzgórza zamkowego w Neuenbürgu. Liczne znaleziska dowodzą, że osiedlili się na wzgórzu Schlossberg już 2500 lat temu. Po ich wycofaniu się i długim okresie, o którym nie mamy szczegółowych informacji, około roku 1000 w historii pojawiły się różne rodziny hrabiowskie, które znacząco ukształtowały ten region: palatynowie Tybingi, hrabiowie Calw-Vaihingen, hrabiowie Eberstein, margrabiowie Badenii i hrabiowie Wirtembergii - aby wymienić najważniejszych dla Neuenbürga.

Zamek Neuenbürg znajdował się w korzystną strategicznie lokalizacji, z której można było rozwijać i bronić okolicznych terenów. Kolejnym czynnikiem mogła być korzystna lokalizacja, będąca punktem wyjścia do zasiedlenia regionu Enz-Nagold, oraz kopalnie rudy żelaza. Ten Hrabiowie Wirtembergii cieszyli się dużym uznaniem, gdy około 1320 roku nabyli Neuenbürg i ustanowili oficjalną siedzibę miasta oraz pięciu wsi. Nie wiadomo, czy zbudowali także „Zamek Tylny”, obecne ruiny. W każdym razie fort, który później służył jako spichlerz (1572-1767), został zbudowany jako umocnienie zewnętrzne na wschodnim grzbiecie około XIV wieku i został odpowiednio otoczony blankami, wieżami obronnymi i rowem ściekowym.

Budowę „Zamku Frontowego” rozpoczęto za czasów księcia Christopha (panującego w latach 1555–1568). Układ pomieszczeń został w dużej mierze zachowany. Z dawnego zamku nadal widoczne są donżon i późnogotycki „portal Birnstab” na parterze północnego skrzydła. Przez długi czas zamek prawdopodobnie bardziej przypominał wielki plac budowy niż reprezentacyjną rezydencję książęcą. Ale około 1610 roku nie byle jaka osoba, tylko książęcy Mistrz budowniczy Heinrich Schickhardt z projektem wnętrz i planowaniem ogrodu rekreacyjnego. W tym celu konieczne było zniwelowanie „skalistego wzgórza” pomiędzy zamkiem przednim i tylnym. Nie było to łatwe zadanie i prace ukończono dopiero w 1620 roku. Jednak mimo kosztownych ulepszeń, hojnego apanażu i licznej służby dworskiej, książęta książę Magnus (1594-1622) i książę Ulryk (1617-1671), którzy otrzymali uhonorowanie w postaci zamku Neuenbürg, nie dali się zwabić do prowincji Schwarzwaldu. Jej natura pchnęła ją ku wojnie.

Plan wybudowania wiejskiej rezydencji książęcej spełzł na niczym. Podobnie jak w czasach średniowiecznych, stał się ponownie „oficjalną rezydencją” wraz z przeniesieniem tu Państwowego Urzędu Leśnego w 1726 r. 100 lat później swoją siedzibę tutaj znalazł również Urząd Kameralny w Neuenbürgu. Szefowie obu biur mieszkali na pierwszym i drugim piętrze skrzydła południowego. Po tym, jak w 1940 roku Urząd Kameralny mógł przenieść się do pustego budynku Oberamt w mieście, w skrzydle północnym dobudowano trzy mieszkania. Mimo nieszczelnych okien i trudnych ścieżek, zamek musiał mieć swoje przyjemne strony – jak inaczej można wytłumaczyć 50-letni okres wynajmu?

Malarz i rzeźbiarz Hansa Ludwika Pfeiffer (1903-1999) przybył do Neuenbürga w 1953 roku, ponieważ w zamku znajdowała się pracownia, a ostatecznie mógł się tam wprowadzić w 1967 roku. Wcześniej współpracował z artystą Paweł Kalberer umierać Szkoła Bernsteina założony. Pfeiffer pozostał na zamku w Neuenbürgu do 1990 roku i w tym czasie stworzył w „stajni” kilka swoich dadaistyczno-społeczno-krytycznych dzieł, w tym dramat ewolucyjny „Theatrum Mundi”.

Z zamku można dotrzeć do tzw. Zamku Tylnego przez ogrodzony ogród zamkowy. Z fortu położonego na wschód od kompleksu pałacowego zachowały się mur pierścieniowy, blanki z wieżami obronnymi i głęboka fosa. W latach 1572–1767 budynek pełnił funkcję spichlerza i posiadał liczne otwory okienne i drzwiowe.

Na początku lat 1980. zaczęto szukać nowego sposobu wykorzystania zamku Neuenbürg. Oprócz wyjaśnienia treści, centralną kwestią była kwestia sponsorowania. Zamek Neuenbürg jest własnością państwa, zarządza nim miasto Neuenbürg i jest filią muzeum Muzeum Państwowe Badenii w Karlsruhe. Wspierana przez państwo branża gastronomiczna znalazła wiarygodnego i kompetentnego partnera.

Historia zamku

Zamek

Kościół św. Jerzego

Ruina