Historia zamku

Zamek Neuenbürg, położony dziko i romantycznie wysoko nad rzeką Enz, może poszczycić się bogatą historią. Już Celtowie wiedzieli, jak wykorzystać szczególne położenie wzgórza zamkowego w Neuenbürgu. Liczne znaleziska dowodzą, że osiedlili się na wzgórzu Schlossberg już 2500 lat temu. Po ich wycofaniu się i długim okresie, o którym nie mamy szczegółowych informacji, około roku 1000 w historii pojawiły się różne rodziny hrabiowskie, które znacząco ukształtowały ten region: palatynowie Tybingi, hrabiowie Calw-Vaihingen, hrabiowie Eberstein, margrabiowie Badenii i hrabiowie Wirtembergii - aby wymienić najważniejszych dla Neuenbürga.

Zamek Neuenbürg znajdował się w strategicznie korzystnej lokalizacji, z której można było rozwijać i bronić okolicznych terenów. Był to dogodny punkt wyjścia do osadnictwa w regionie Enz-Nagold, a kopalnie rudy żelaza mogły być kolejnym czynnikiem decydującym. Hrabiowie Wirtembergii dostrzegli to, gdy nabyli Neuenbürg około 1320 roku i ustanowili tam centrum administracyjne dla miasta i pięciu wsi. Nie wiadomo, czy zlecili również budowę „Zamku Tylnego”, który obecnie znajduje się w ruinie. W każdym razie fort, później wykorzystywany jako spichlerz (1572-1767), powstał jako fortyfikacja na wschodnim grzbiecie około XIV wieku i został odpowiednio otoczony blankami, wieżami muszlowymi i suchą fosą.

Budowę „Zamku Przedniego” rozpoczęto za panowania księcia Christopha (panującego w latach 1555–1568). Pierwotny plan założenia został w dużej mierze zachowany. Widocznymi pozostałościami dawnego zamku są donżon i późnogotycki „portal w kształcie gruszki” na parterze skrzydła północnego. Przez długi czas zamek musiał przypominać raczej rozległy plac budowy niż prestiżową rezydencję książęcą. Jednak około 1610 roku sam książęcy architekt Heinrich Schickhardt rozpoczął renowację wnętrz i planowanie ogrodu rekreacyjnego. Wymagało to zniwelowania „skalistego wzgórza” położonego między zamkiem przednim a tylnym. Nie było to łatwe zadanie, prace ukończono dopiero około 1620 roku. Pomimo kosztownych ozdób, hojnego uposażenia i licznego personelu dworskiego, książęta książę Magnus (1594-1622) i książę Ulryk (1617-1671), którzy już wcześniej uhonorowani zostali zamkiem Neuenbürg, nie dali się zwabić do Schwarzwaldu. Jej natura pchała ją do wojny.

Plan wybudowania wiejskiej rezydencji książęcej spełzł na niczym. Podobnie jak w czasach średniowiecznych, stał się ponownie „oficjalną rezydencją” wraz z przeniesieniem tu Państwowego Urzędu Leśnego w 1726 r. 100 lat później swoją siedzibę tutaj znalazł również Urząd Kameralny w Neuenbürgu. Szefowie obu biur mieszkali na pierwszym i drugim piętrze skrzydła południowego. Po tym, jak w 1940 roku Urząd Kameralny mógł przenieść się do pustego budynku Oberamt w mieście, w skrzydle północnym dobudowano trzy mieszkania. Mimo nieszczelnych okien i trudnych ścieżek, zamek musiał mieć swoje przyjemne strony – jak inaczej można wytłumaczyć 50-letni okres wynajmu?

Malarz i rzeźbiarz Hans Ludwig Pfeiffer (1903-1999) również przybył do Neuenbürga w 1953 roku, szukając pracowni w zamku, i ostatecznie wprowadził się tam w 1967 roku. Wcześniej, wraz z artystą Paulem Kälbererem , założył Bernsteinschule (Szkołę Bursztynową) . Pfeiffer pozostał na zamku w Neuenbürgu do 1990 roku, tworząc w tym czasie w „stajni” kilka swoich dadaistyczno-społeczno-krytycznych dzieł, w tym dramat ewolucyjny „Theatrum Mundi”.

Z zamku można dotrzeć do tzw. Zamku Tylnego przez ogrodzony ogród zamkowy. Z fortu położonego na wschód od kompleksu pałacowego zachowały się mur pierścieniowy, blanki z wieżami obronnymi i głęboka fosa. W latach 1572–1767 budynek pełnił funkcję spichlerza i posiadał liczne otwory okienne i drzwiowe.

Na początku lat 1980. XX wieku rozpoczęto poszukiwania nowego sposobu wykorzystania zamku Neuenbürg. Oprócz sprecyzowania jego przeznaczenia, kluczowa była kwestia własności. Zamek Neuenbürg jest własnością państwa, zarządzany przez miasto Neuenbürg i od 2001 roku jest filią Muzeum Państwowego Badenii w Karlsruhe. Usługi gastronomiczne, również zarządzane przez państwo, znalazły wiarygodnego i kompetentnego partnera.

Historia zamku

Zamek

Kościół św. Jerzego

Ruina