wycieczka odkrywcza

Kościół istniał prawdopodobnie już w 1290 roku. Po katastrofalnym pożarze miasta w 1783 roku, krótko pełnił funkcję kościoła parafialnego. Ze względu na późnośredniowieczne malowidła ścienne kościół jest jednym z najważniejszych zabytków architektonicznych XIV wieku w Badenii-Wirtembergii. Charakterystyczną cechą wieży jest malownicza, szachulcowa podłoga, w której nadal można rozpoznać średniowieczną technikę budowlaną. Jednym z najpiękniejszych miejsc w mieście jest stary cmentarz znajdujący się przed kościołem. Stamtąd, szczególnie w popołudniowym słońcu, można podziwiać widok na miasto.

W 1868 roku, kiedy tunel zamknięto, pracowało tu jeszcze 20 górników. Ponad 100 lat później mieszkańcy zgłosili się na ochotnika, by ponownie odkryć tunele i udostępnić je zwiedzającym. „Pomnik Starego Świata Pracy” w niezwykle imponujący sposób pokazuje, jak górnicy w XVIII i XIX wieku wydobywali i przetwarzali rudę w Schwarzwaldzie. Ścieżka prowadzi zwiedzających przez kilka poziomów, umożliwiając im wgląd we wnętrze góry, obok „szklanych głów”, błyszczącego białego barytu i czarnobrązowej, błyszczącej rudy.

Kopalnia jest czynna od kwietnia do końca października w soboty, niedziele i święta. Od środy do piątku możliwe są dodatkowe wycieczki z przewodnikiem po wcześniejszej rejestracji. Informacje i rejestracja.

Do tzw. Angelstein można łatwo dotrzeć szlakiem turystycznym prowadzącym z powiatu Waldrennach na północ do Neuenbürga, w odległości około jednego kilometra. Leży na wschodnim zboczu wzniesienia Sägkopf o wysokości 556 metrów, zalesionego wzgórza między doliną Enz na północy i zachodzie, a doliną Grössel na wschodzie. Ta niezwykła grupa skalna powstała z odsłoniętych skał najwyższej warstwy środkowego piaskowca Bunter, górnego poziomu rumowiska skalnego, który został odsłonięty na skutek erozji spowodowanej przez potok Grösselbach i lodowcowy przepływ gleby. Przed skałą leżą pojedyncze głazy, pod którymi ułożone są kamienne płyty, a w nich znajdują się pomieszczenia przypominające jaskinie, do których rzekomo uciekali w czasach wojny mieszkańcy okolicznych terenów. Według inskrypcji, w roku 1796, podczas francuskiej inwazji, urodziło się tu dziecko.

Jedynie nieliczne pozostałości kamieni i wałów ziemnych wskazują na to, że na terenie dawnego zamku Straubenhardt znajdował się zamek. Ruiny znajdują się na szczycie góry wysoko nad rzeką Enz i pierwotnie były siedzibą lordów von Straubenhardt. W średniowieczu linia demarkacyjna między Badenią i Wirtembergią przebiegała w pobliżu zamku. Schwabentor, znajdujący się nieopodal zamku, to pozostałości prawdopodobnie średniowiecznej stacji celnej. Za pomocą wieży poboru opłat urząd celny mógł nawet kontrolować flisaków i pobierać od nich cło. W 1930 roku odrestaurowano kamienne filary, na których nadal wyraźnie widać urządzenia zaporowe. Zamek Straubenhardt również znalazł się pomiędzy dwoma posiadłościami, ponieważ w 1381 roku traktat między Badenią i Wirtembergią stanowił, że zamku, który już wówczas uległ zniszczeniu, nie da się odbudować.

Na Wilhelmshöhe Neuenbürg, pomiędzy drogą do Arnbach i leśną ścieżką do Gräfenhausen, dobrze zachowały się ziemne umocnienia i otaczający je rów starego wału obronnego. Nazwa „Schwedenschanze” wywodzi się z legendy, według której podczas wojny trzydziestoletniej Szwedzi pojawili się jako wrogowie pod Neuenbürgiem; Z kwadratowego wału na Wilhelmshöhe ostrzeliwali zamek z armat. Nie ma na ten temat żadnych wiarygodnych informacji, a także mało prawdopodobne jest, aby protestanccy Szwedzi zbombardowali zamek należący do protestanckiego księcia Wirtembergii, który nie toczył z nimi wojny, pomijając kwestię, czy armaty miały wówczas taki zasięg. Ponieważ jednak nie zachowały się żadne informacje o prawdziwym budowniczym wału, możliwe jest, że zachował on swoją potoczną nazwę.