discovery Tour

De kerk bestond vermoedelijk al in 1290. Na de catastrofale stadsbrand van 1783 deed ze kortstondig dienst als parochiekerk. De kerk is vanwege de laatmiddeleeuwse muurschilderingen een van de belangrijkste architectonische monumenten uit de 14e eeuw in Baden-Württemberg. Kenmerkend is de schilderachtige vakwerkvloer van de toren, waarin de middeleeuwse bouwtechniek nog herkenbaar is. Een van de mooiste plekken in de stad is de oude begraafplaats voor de kerk. Vooral in de middagzon kun je vanaf daar genieten van het uitzicht over de stad.

Toen de tunnel in 1868 werd gesloten, werkten hier nog 20 mijnwerkers. Meer dan 100 jaar later hebben burgers zich vrijwillig aangemeld om de tunnels opnieuw bloot te leggen en toegankelijk te maken voor bezoekers. Het “Monument voor de Oude Arbeid” toont op indrukwekkende wijze hoe mijnwerkers in de 18e en 19e eeuw erts groeven en verwerkten in het Zwarte Woud. Het pad leidt bezoekers over verschillende niveaus met diepgaande inzichten in het binnenste van de berg langs "glazen hoofden", het glanzend witte bariet en zwartbruin glinsterend erts.

De mijn is geopend van april tot eind oktober op zaterdag, zondag en feestdagen. Van woensdag tot en met vrijdag zijn er na voorafgaande registratie extra rondleidingen mogelijk. Informatie en registratie.

De zogenaamde Angelstein is gemakkelijk te bereiken via een wandelpad dat vanuit de wijk Waldrennach noordwaarts naar Neuenbürg loopt, een afstand van ongeveer een kilometer. Het ligt op de oostelijke helling van de 556 meter hoge Sägkopf, een beboste heuveltop tussen het Enzdal in het noorden en westen en het Grösseldal in het oosten. De opvallende rotsgroep is gevormd uit blootgelegd gesteente van de bovenste laag van het middelste Bunterzandsteen, de bovenste puinhorizon, die door de eroderende werking van de Grösselbach en gletsjerbodemstroming is vrijgelegd. Voor de rots liggen enkele rotsblokken, waaronder zich opgestapelde stenen platen bevinden die lijken op grotachtige ruimtes. Naar verluidt vluchtten de bewoners van de omgeving hierheen in tijden van oorlog. Volgens het opschrift werd hier in 1796, tijdens een Franse invasie, zelfs een kind geboren.

Alleen enkele losse stenen resten en aarden wallen geven aan waar vroeger het Straubenhardt-kasteel stond. De ruïnes liggen op een bergtop hoog boven de Enz en waren oorspronkelijk de zetel van de heren van Straubenhardt. In de middeleeuwen liep de grenslijn tussen Baden en Württemberg niet ver van het kasteel. De Schwabentor, gelegen vlak bij het kasteel, is de restant van een vermoedelijk middeleeuws douanekantoor. Met behulp van een toltoren kon de douane zelfs vlotters controleren en hen invoerrechten opleggen. In 1930 werden de stenen pijlers, waarop de barrière-inrichtingen nog duidelijk zichtbaar zijn, gerestaureerd. Ook kasteel Straubenhardt bevond zich tussen beide domeinen, want in 1381 werd in een verdrag tussen Baden en Württemberg bepaald dat het kasteel, dat toen al verwoest was, niet meer herbouwd mocht worden.

Op de Wilhelmshöhe Neuenbürg tussen de weg naar Arnbach en het bospad naar Gräfenhausen zijn de aarden wallen en de omringende gracht van een oude wal goed bewaard gebleven. De naam “Schwedenschanze” is gebaseerd op de legende dat de Zweden tijdens de Dertigjarige Oorlog ook als vijanden voor Neuenbürg verschenen; Vanaf een vierkante wal op de Wilhelmshöhe schoten ze kanonnen op het kasteel. Er is geen betrouwbare informatie hierover en het is ook onwaarschijnlijk dat de protestantse Zweden een kasteel van de protestantse hertog van Württemberg, die niet met hen in oorlog was, zouden hebben gebombardeerd. Los van de vraag of de kanonnen destijds een dergelijk bereik hadden. Omdat er echter geen gegevens bekend zijn over de werkelijke bouwer van de wal, kan het zijn dat deze zijn populaire naam heeft behouden.