MYTHE VAN ROOK – Rooksculpturen van Sonja Keppler

In het oude Oosten werden de heilzame en beschermende effecten van wierook al gewaardeerd. Er ontstond een levendige handel in wierook en andere geuren, die in de middeleeuwen ook in Midden-Europa bekend werd.

Een van de oudste teksten over de mensheid, het Gilgamesj-epos, vertelt over wierookbranders in schalen waarin wierook, mirre, cederhout en suikerriet werden gebrand. In het oude Egypte en Griekenland, waar het orakel een belangrijke rol speelde, werden speciale psychoactieve stoffen gebruikt. Het maken van deze wierookmengsels was uitsluitend voorbehouden aan de priesters en priesteressen in de tempels.

Er wordt gezegd dat de Romeinen en de Kelten kleine wierookbranders met geurende houtsoorten en harsen als grafgiften gebruikten.

De gebruiken die bij de Rauhnächte horen, vinden waarschijnlijk ook hun oorsprong in het rookritueel. Tussen Kerstmis en 6 januari, Driekoningen, rookten priesters in overwegend katholieke gebieden wierook in huizen en stallen. Deze traditie bestaat nog steeds, vooral in de Alpenregio.

De in 1988 in Pforzheim geboren kunstenaar Sonja Keppler behandelt in haar werk de mythe van rook en de esthetiek van beeldhouwkunst. De voortdurend veranderende wisselwerking tussen het immateriële en het materiële ligt ten grondslag aan al haar ogenschijnlijk archaïsche rooksculpturen.

Bij de keuze van de vorm en het materiaal – brons en keramiek – laat de kunstenaar zich inspireren door traditionele wierookbranders. Tegelijkertijd laat ze alle grenzen en herkenbare referenties vervagen om nieuwe, verrassende, amorf-sensuele vormen te bedenken.